Pingpongen

Als het gaat om rehabilitatie dan denken we vaak aan grote dingen. Toch kan het ook – of misschien we juist- beginnen met iets kleins waardoor iemand heel even het gevoel krijgt ‘weer echt te leven’. Hieronder een bericht van een ervaringsdeskundige:

Pingpongtafels kunnen van onschatbare waarde zijn voor zowel cliënten als verpleegkundigen. Beseffen verpleegkundigen dat eigenlijk wel voldoende?
Mijn opname in een psychiatrische kliniek was een ontwortelende ervaring. Het gaat slecht en dan kom je in een afschuwelijk gebouw. Je verblijft de hele dag met mensen die je niet kent en met wie het ook slecht gaat. Je voelt je de hele dag bekeken, een studieobject voor behandelaars en verpleegkundigen. En het eten was er ook niet lekker…..
Gelukkig was er wel een pingpong tafel. Pingpongen, dat was lang geleden, iets van vroeger op de camping…. Bij alle narigheid bracht het pingpongen toch enige vreugde. Afleiding, even geen gepieker. De opwinding van het spel. Weer het gevoel echt te leven. En contact met anderen. Ik kroop erg in mijn schulp op de afdeling, en met pingpongen kon ik weer spontaan contact met anderen maken.
Er was één verpleegkundige- een invalkracht- die dit opviel. Als ze me weer eens zag peinzen sprak ze me aan. “Joh, ga even pingpongen”. Dat hielp. Daarna zag de wereld er –op dat moment- net weer wat normaler uit. Daar ben ik dankbaar voor. Jammer dat verder niemand hier op wees.
Pingpongen, het lijkt triviaal. Een kleine bron van vreugde en contact is echter verre van triviaal tijdens een opname. En het is erg fijn als mensen je daaraan herinneren als je het zelf even niet meer weet.