Stage lopen in de tbs

Op de individuele behandelafdeling van een tbs-kliniek loop ik naar de deur van een patiënt. Ze heeft gebeld en ik ga kijken wat haar vraag is. Ik klop op de deur en wanneer zij aangeeft dat het kan doe ik het gordijntje opzij en kijk door het raampje. Ik controleer of ik haar zie en of ze voldoende afstand tot de deur heeft. Zo zijn de regels namelijk. En deze regels zorgen voor de veiligheid van mij en mijn collega’s. Ik doe de deur open en vraag haar of ik haar ergens mee kan helpen. Ze zegt dat ik God niet ben en dat dat te zien is ook! Ik bedank haar lichtelijk sarcastisch en vertel haar dat ze daarvoor niet hoeft te bellen.

Stage lopen in een tbs-kliniek. Vertel het een willekeurige Nederlander en hij of zij zal overlopen van de vooroordelen, maar het vooral ongelooflijk knap van je vinden. De afgelopen twintig weken heb ik het mogen ervaren. Soms is het moeilijk, soms is het zwaar, maar het is vooral ontzettend leerzaam. Door de moeilijke patiëntencategorie neemt je groei elke week in proportie toe en kom je telkens voor nieuwe uitdagingen te staan. Het maakt je volwassener, niet alleen als verpleegkundig beroepsbeoefenaar, maar ook als mens. Zoals het voorbeeld hierboven illustreert is stagelopen in een tbs-kliniek ook ontzettend leuk. In de kroeg of op verjaardagen zul je merken dat iedereen aan je lippen hangt wanneer je vertelt over de mooie en zo nu en dan bizarre gebeurtenissen in de kliniek.

Maar dan het meest heikele punt: is stagelopen in de tbs eng of gevaarlijk? Uiteraard is er weleens een tbs-er geïrriteerd of boos omdat er iets niet gaat zoals hij of zij wil. De regels, afspraken en collega’s zorgen er echter voor dat het zelden escaleert. Toen ik een ervaren collega ernaar vroeg antwoordde hij: ‘Ik heb in een heleboel psychiatrische instellingen gewerkt, maar ik heb me nergens zo veilig gevoeld als hier.’ En daar kon hij volgens mij wel eens gelijk in hebben.

Leerzaam als kanker

Ik ontdekte op internet de site van Soteria. Deze stichting wil opvang bieden aan mensen in acute psychische crisis, ze ondersteunt mensen die een psychose doormaken en geen medicatie willen. De stichting is geen aanhanger van het medisch model en biedt een alternatief.

Soteria geeft een interessante maar ook verwarrende invalshoek. Ik ben er -vast onder invloed van het medisch model- inmiddels van overtuigd dat een psychose meer schade aanricht als deze langer aanhoudt en ook niet leuk is om door te maken. Mogelijk is een psychose wel leerzaam zoals Soteria stelt, maar leerzaam als kanker. Met teveel schade om het te laten voortbestaan als je er iets aan kunt doen. Of kan je dat nooit voor een ander bepalen?

Ik ben ooit onder invloed van hash-cake eens danig in de war geraakt en elke tel van die paar uur was er één te lang. Het was een bijzonder angstige ervaring waarvan ik vooral leerde dat dit niet goed was voor mij. Ik voelde me nog maanden daarna kwetsbaar en wiebelig. De ervaring is zelfs 25 jaar na dato nog op te roepen, zo indringend was het. En eigenlijk ook nog zo dichtbij.

Het stukje van Regina Bellion op de Soteria-site is mooi. Rust wil ze in haar psychose, samen zijn met haar huisdieren, ze heeft geen ruimte voor de officiële wereld in haar staat van zijn. Mooi gezegd en geschreven. Echt inleven en ook luisteren naar het verhaal van iemand die in de war is, zoals de stichting voorstelt, is natuurlijk altijd goed, dat moet zeker meer. De stichting heeft dan ook niet voor niks de Detlev Petry prijs gewonnen.

Sluipmoordenaar

Net als kanker is een ziekte als schizofrenie een soort sluipmoordenaar. Mensen kunnen het lichamelijke gevecht tegen de kanker niet meer aan en overlijden. Mensen met bv. een bipolaire stoornis kunnen het gevecht in hun hoofd niet meer aan en plegen zelfmoord. Allebei dood. Maar is het daadwerkelijk zelfmoord? De vader van een overleden groepsgenootje zei tijdens de begrafenis dat zijn zoon was overleden aan zijn geestesziekte. Conclusie: Of je nou lichamelijk ziek bent of geestelijk, allebei overlijdt men aan de ziekte.

Woordenlijst psychiatrie II

Eerder is er al een berichtje gewijd aan het vakjargon van de psychiatrie. Hier vind je nog enkele goede woordenlijsten:
Psycholoogdirect, Kenniscentrum Phrenos en Cliëntondersteuning GGZ.

Stop de bureaucratie en marktwerking in de GGZ!

Ligt het aan mij of ben ik gek?

Voor juiste behandeling en ter voorkoming van veel ellende is een juiste diagnose bij psychiatrisch patiënten onontbeerlijk. Dit lijkt logisch maar is toch niet altijd vanzelfsprekend, omdat het stellen van een diagnose een ingewikkeld proces is. Eén van de problemen is dat er niet altijd wordt geluisterd naar de geluiden op de werkvloer. De psychiater voert gesprekken met de patient, maar de verpleegkundige maakt hem of haar mee in het dagelijks leven op een afdeling en kan dus goed beoordelen hoe een patient eraan toe is. Dat oplettende hulpverleners niet altijd serieus worden genomen door de arts of psychiater blijkt uit mijn verhaal. Lees verder >>

De Familie

De patiënt is het middelpunt van de behandeling. Alles draait om de patiënt: zijn zorgen en makken, zijn wensen en behoeften, zijn doelen, zijn gemoedstoestand, zijn medicatie, zijn strijd met de buitenwereld, zijn eetpatroon en zijn hygiëne.

Als verpleegkundige heb ik geleerd autonomie, zingeving en kwaliteit van leven hoog in het vaandel te hebben. Van de patiënt wel te verstaan. En de familie? Tja, die zijn er wel maar goed. De familie is toch vaak de oorzaak van veel problemen thuis van de patiënt? Een bron van onrust voor mijn patiënt. Iets waar tegen de patiënt maar beter beschermd kan worden toch? De familie heeft toch helemaal geen verstand van psychiatrische ziekten. Anti-psychotica, lithiumdepots, de BOPZ, het PGB, de HKZ, G schema's, CGT, IPT en natuurlijk de verbeterde DSM V?!

Nee, de familie zijn maar een paar vervelende bemoeials die nauwelijks serieus te nemen zijn. En dan willen ze nog meepraten ook! Over de behandeling en over beslissingen die alleen de patiënt en ons aangaan. Wij zorgen er wel voor dat u vader, moeder, broer of zus weer na een jaar beter is. Daarna mag u hem weer hebben! De patiënt is nu voor ons hoor, wij worden ervoor betaald. Maar u houdt van u zoon? Ah, dat zal hij fijn vinden om te horen als u op bezoekavond komt. Maar wel aan de bezoektijden houden hoor! U kent de patiënt al zijn hele leven? Ja, maar hij is nu toch heel anders? Zeg nou zelf: heeft hij ooit over zelfdoding gepraat met u? Nee, die onderwerpen kunnen maar beter met een professional besproken worden, dat is veel te belangrijk.

Je hebt dan nu de vermaatschappelijking en rehabilitatie waarbij de patiënt weer terug gaat naar waar hij ooit vandaan is gekomen. Hierbij wordt de patiënt weer hoop geboden door langzaam terug te keren naar de rollen die de patiënt ooit vervulde. Je gaat samen met de patiënt levenswensen en doelen opstellen op het gebied van leren, wonen, sociale contacten en recreëren. Het is een mooie manier van hulp verlenen want is het goed is zie je iemand helemaal opbloeien. Wel met pieken en dalen maar veel komen er uiteindelijk wel.

Vooral de sociale contacten zijn voor veel patiënten van groot belang. Vereenzaming ligt op de loer en veel patiënten geven aan dat hun leven veel beter of dragelijker zou zijn met een paar mensen om leuke dingen mee te doen of gewoon om mee te kletsen. Tevens is dit voor de hulpverlener ook een groot punt van aandacht. We noemen het een steunsysteem, wat in feite gewoon een paar mensen zijn die er voor de patiënt willen zijn. Een steun voor de patiënt op goed en slechte dagen. Maar hoe kan ik mijn patiënt daar nu bij helpen? Een blik vrienden opentrekken is lastig, en zomaar een onbekende aanschieten kan ook niet. Het moet iemand zijn die er onvoorwaardelijk voor de patiënt wil zijn. Iemand die van de patiënt houdt of gaat houden als mens en hem eens niet ziet als die depressieve patiënt met die suïcidale gedachten. En als het dan iemand is die de patiënt al wat langer kent zou het helemaal geweldig zijn. Maar goed, waar haal ik nu in hemelsnaam zulke mensen vandaan.................?

Manipulatie

Manipulatief gedrag wordt vaak gezien als een kenmerk van mensen met een persoonlijkheidsstoornis. Wat hier echter onder wordt verstaan en wat je ermee moet is niet uitgebreid beschreven. Bowers (2003) doet hier een poging toe. Hij constateert allereerst dat manipulatie heel verschillend wordt waargenomen. Sommige verpleegkundigen zien in elk initiatief van hun patiënt een manipulatief motief. Anderen zien dit nooit.

Manipulatie wordt verschillend gedefinieerd. Een omschrijving zou kunnen zijn: doelgericht, leugenachtig en dwingend gedrag, zonder rekening te houden met belangen of gevoelens van anderen. Verpleegkundigen breiden de definitie vaak uit met: splitsend, misbruik makend van vertrouwen, bewust ondermijnend, intimiderend, omkopend, vleiend, corrupt en bedreigend. Wanneer bij elk gedrag manipulatie wordt herkend dan is behandeling een doodlopende weg.

Zelfverwonding wordt vaak onterecht als manipulatief gedrag gezien terwijl dit zelden het geval is, patiënten zijn hierbij vaak juist níet bezig met de ander. Gedrag van politici en managers wordt ook vaak als manipulatief gezien. Het verschil met een patiënt die lijdt aan een persoonlijkheidsstoornis is echter, dat politici en managers wel rekening houden met hun ‘slachtoffers’ en een afgebakend doel voor ogen hebben.

Sommige verpleegkundigen worden cynisch door confrontaties met manipulatief gedrag. Soms zo erg dat zij ook in hun privéleven niemand meer vertrouwen en overal manipulaties zien, ze hebben dan het basale vertrouwen in de ander verloren. Zo cynisch worden is in zekere zin ’op veilig’ spelen, je kunt tenslotte niet meer onverwacht bedrogen worden. Bowers stelt dat het wenselijk is om te balanceren op het smalle koord tussen vertrouwen en wantrouwen, ook binnen het contact met de patiënt die vanuit zijn/haar stoornis manipulatief gedrag kan vertonen.

Een ondersteunend team en reflectie op eigen gevoelens en motieven kunnen helpen om extreme achterdocht te hanteren. Niemand wordt er gelukkig van om in een wereld te leven waarin hij niemand meer vertrouwt.

Bowers L. (2003) Manipulation: description, identification and ambiguity. Journal of Psychiatric and Mental Health Nursing, 10, 323-328.

‘Moeilijke patiënten’, wat vinden ze er zelf van? II

Lees nu de volledige scriptie over de succesfactoren van behandeling in een KIB - vanuit cliëntenperspectief. Deze scriptie van Mathilde Bos bevat een paar opmerkelijke conclusies voor verpleegkundigen die te maken hebben met 'moeilijke patiënten' (pdf).

Eerste 5 minuten cruciaal bij terugbrengen separaties

Binnen InGeest is het gelukt om het separeren aanzienlijk terug te dringen. Dit door met name de zorg in de eerste 5 minuten van het contact te verbeteren Het aantal separaties liep met 25% terug en het aantal uren dat werd gesepareerd zelfs met 50%. Drie gesloten afdelingen deden er mee in het project: twee opname afdelingen en een crisisafdeling voor het circuit langdurige zorg.

Wat deden de verpleegkundigen nu ánders dan voorheen? Men ging ervan uit dat de eerste 5 minuten in een contact cruciaal zijn voor het verdere verloop. Op dat moment worden intenties en verwachtingen uitgewisseld. Verder werd geconstateerd dat een patiënt die thuis uit zijn dak was gegaan vaak pas uren daarna –via crisisdienst en politie- op de afdeling verschijnt en dan al lang niet meer zo explosief is. Wel heeft de patiënt vaak honger, dorst en trek in een sigaret. Eerst dus eten, drinken en roken. En dan kijken met de patiënt en diens familie wat er nodig is om het veilig te houden. Dat zijn de eerste 5 minuten op de afdeling, waarbij een routine werd doorbroken. Niet meer rechtreeks de separeer in wanneer iemand onder politiebegeleiding met de ambulance binnenkomt na een incident. Met deze ketenpartners is nadrukkelijk afgesproken om de familie uit te nodigen mee te gaan.

De eerste 5 minuten van een nieuwe dienst blijken ook cruciaal. Verpleegkundigen gaan niet meer eerst overdragen in het kantoor, ze stellen zich eerst voor aan de patiënten die ze zullen gaan begeleiden. Hierbij introduceert de vroege dienst de late bij de patiënt. Het rapporteren gebeurt op één van deze afdelingen inmiddels met een laptop op de afdeling, samen met de patiënt.

De verpleegkundigen hebben zelf deze alternatieve interventies bedacht. De aanleiding was, dat hun eigen patiënten waren geïnterviewd over hun ervaringen in de separeer. Die ervaringen bleken zeer traumatisch te zijn en schokten de verpleegkundigen. Ze hadden zich nooit gerealiseerd hoe ingrijpend een separatie voor een patiënt zou kunnen zijn.
Verpleegkundige en onderzoeker Barbara Stringer geeft in diverse instellingen presentaties over dit succesvolle project dat in het kader van ‘terugdringen van dwang en drang’ ook is genomineerd voor Johannes van Duurenprijs.
De eindrapportage met daarin opgenomen de volledige best practices is via B Stringer te bestellen voor 6,50 euro per stuk. B.Stringer@ggzingeest.nl

Meer lezen over het landelijk project Dwang en Drang op ZorgVoorBeter

Welles en Nietes

Ik zal me eerste even voorstellen. Ik ben Marika (20) en verblijf ruim een jaar in de GGZ-InGeest. Ik kom uit de kinder- en jeugdpsychiatrie. En daar hadden een zeer aparta manier van het geven van dwangmedicatie. Het traject ging als volgt:

Ik weigerde mijn orale medicatie. Na overleg en overleg werd besloten dat ik het móest krijgen. Een aantal sociotherapeuten kwamen de separeer in en pakte me vast. Eentje drukten mijn kaken open en legde het tabletje op mijn tong en vervolgens werd er een bekertje water in mijn mik gegooid in de hoop ik het zou doorslikken. Maar ik was erg koppig (en psychotisch) en spuugde alles uit. Ze merkten op dat dit niet zou werken. Toen werd er overlegd en overlegd en opeens hoefde ik de medicatie niet persé want er was geen sprake van gevaar.

Het kan ook anders.
Bij dreigend gevaar kan er een injectie intra-musculair gegeven worden. Dat is ook voor gekomen. Ik werd gerustgesteld. En ook het geven ging een stuk sympathieker. Ik werd op mijn buik gedraaid. En de verpleegkundige stelde me gerust en zei wanner de prik kwam. Pleistertje erop en klaar.
Ze zeiden dat het niet erg was als ik gespoten was, dat het geen falen is. Maar dat het kan gebeuren.

Dus: kaakklem kan niet. Ik hield er twee blauwe plekken van over. Eén op een linker kaakgewricht en de andere zat op mijn rechter kaakgewricht.
IM is hoe dan ook toch vriendelijker…

Tot en met de hemel

Binnengekomen bericht: "Het is zo ver. Mijn tweede boek wordt uitgegeven. Het boek heet ‘Tot en met de hemel’ en het gaat over een 16 jarig meisje met PTSS. Hier heb ik 50 emailadressen voor nodig. Als je je emailadres geeft, krijg je éénmalig een promotiemailtje van de uitgeverij om mijn boek te bestellen en betalen. Als er 15 boeken besteld en betaald zijn dan gaat het naar de drukkerij! Dus, geef me je emailadres en mijn dag is weer goed! - Marika"

Het eerste boek van Marika is ook nog te bestellen: Ik ben 13. Lees dit korte interview met Marika.

Pingpongen

Als het gaat om rehabilitatie dan denken we vaak aan grote dingen. Toch kan het ook – of misschien we juist- beginnen met iets kleins waardoor iemand heel even het gevoel krijgt ‘weer echt te leven’. Hieronder een bericht van een ervaringsdeskundige:

Pingpongtafels kunnen van onschatbare waarde zijn voor zowel cliënten als verpleegkundigen. Beseffen verpleegkundigen dat eigenlijk wel voldoende?
Mijn opname in een psychiatrische kliniek was een ontwortelende ervaring. Het gaat slecht en dan kom je in een afschuwelijk gebouw. Je verblijft de hele dag met mensen die je niet kent en met wie het ook slecht gaat. Je voelt je de hele dag bekeken, een studieobject voor behandelaars en verpleegkundigen. En het eten was er ook niet lekker…..
Gelukkig was er wel een pingpong tafel. Pingpongen, dat was lang geleden, iets van vroeger op de camping…. Bij alle narigheid bracht het pingpongen toch enige vreugde. Afleiding, even geen gepieker. De opwinding van het spel. Weer het gevoel echt te leven. En contact met anderen. Ik kroop erg in mijn schulp op de afdeling, en met pingpongen kon ik weer spontaan contact met anderen maken.
Er was één verpleegkundige- een invalkracht- die dit opviel. Als ze me weer eens zag peinzen sprak ze me aan. “Joh, ga even pingpongen”. Dat hielp. Daarna zag de wereld er –op dat moment- net weer wat normaler uit. Daar ben ik dankbaar voor. Jammer dat verder niemand hier op wees.
Pingpongen, het lijkt triviaal. Een kleine bron van vreugde en contact is echter verre van triviaal tijdens een opname. En het is erg fijn als mensen je daaraan herinneren als je het zelf even niet meer weet.

Zelfspot

Soms willen de pillen niet gemakkelijk door de keel. Het lijkt dan te helpen om tijdens het slikken even je hoofd achterover te kiepen. Een vroegere cliënt heeft dit truckje zo doorontwikkeld dat hij altijd een sprongetje maakte bij het doorslikken. Ik kan me herinneren dat ik dat een indrukwekkend moment vond – deze man was n.l. meer dan twee meter lang. Wanneer ik hem zijn pillen gaf dan lette ik er op dat hij niet te dicht in de deuropening stond. Toen hij weer eens opgenomen was kwam ik hem tegen. Ik was zijn naam vergeten en zei: “Ik ken u van jaren geleden.” Hij antwoordde: “Ja, ik ken u ook. Ik ben die man met dat wereldberoemde hupje!”

Buitenland stage

Met een gedreven blik in mijn ogen loop ik door de hogeschool op zoek naar uitdagingen en kennis. Nog maar een jaartje te gaan en ik heb mijn HBO diploma! Een mooie opstap voor vervolg opleidingen. Maar eerst, hoe maak ik het interessant en uitdagend genoeg voor mijzelf? Nou die oplossing heb ik gevonden.. tussen de folders op de 4e etage! De titel roept mij.. : Wil jij dit jaar op stage in het buitenland?' Hmm dat klinkt wel uitdagend.. maar even meer informatie vragen! Lees verder >>

DBC, zorgverzekeraar en privacy

Zorgverzekeraars vragen aan cliënten om toestemming om hun medische dossier te mogen inzien. Dit om te controleren of de zorginstellingen wel datgene leveren wat zij declareren via het DBC systeem. Op zich niet zo'n slecht idee zou je zeggen. Alleen is wel de privacy van de cliënt hiermee in het geding. Voor de cliënt niet zo leuk, dat zijn hele hebben en houwen bij de zorgverzekeraar ter inzage ligt.
Elke cliënt zou dit moeten weigeren om privacyredenen. Het wordt dus hoog tijd dat cliënten hierover geïnformeerd worden. Lees bij Vrij Nederland het artikel Verzekeraar misbruikt patiënt en reageer.

Op naar het behandelhuis!

De Behandeling op mijn afdeling gaat veranderen en een spannende tijd is aangebroken.
Sinds dat ik deze zomer ben afgestudeerd werk ik bij het behandelprogramma psychotische stoornissen van de Symfora Groep. Nu is dat op zich niet zo bijzonder maar wat met het programma gaat gebeuren des te meer. Wat houdt deze verandering dan precies in?

Het behandelprogramma zal grotendeels gaan plaats vinden in een behandelhuis. Dit behandelhuis zal enkel en alleen zijn voor dagbehandeling. De gesloten afdeling zal verdwijnen en daarvoor komt in de plaats een open afdeling. Buiten het behandelhuis zullen er veel clienten behandeld gaan worden vanuit de thuissituatie. Dit houdt dus in dat opnames enkel zullen zijn voor korte duur en dat clienten veel meer ambulant begeleid gaan worden. Het komt allemaal grotendeels overheen met het ACT model.

Maar nu komt het: Er zal dus ook meer met herstel en rehabilitatie gewerkt gaan worden. En dat is erg leuk. Hoe dit invulling gaat krijgen is nog niet helemaal duidelijk. Samen met een collega bereid ik beleidsstukken voor. Binnenkort is er een beleidsmiddag waar wij onze stukken als inbreng hebben. Daarin staat hoe wij als verpleegkundige team rehabilitatiegericht willen gaan werken vanuit dus het nieuwe behandelhuis.

Nog een punt waar ik erg enthousiast van word is de intensievere ambulante begeleiding die geboden gaat worden. In feite komt het er op neer dat ik zometeen als klinisch verpleegkundige werk (net als nu), als groepsleider in het behandelhuis en als ambulant werkende verpleegkundige. Een volledig pakket dus waarbij vooral het ambulant werken mij erg aanspreekt.

Natuurlijk brengen deze veranderingen ook een hoop stress en onzekerheid mee. Daarover in een volgend stuk meer. Ook zal ik dan wat meer kunnen vertellen over de beleidsmiddag die dan geweest is. Hoe gaat rehabilitatie vorm krijgen? En wat houdt dit nu allemaal voor de toekomstige client in?

‘Moeilijke patiënten’, wat vinden ze er zelf van?

De moeilijkste cliënten komen soms terecht in een KIB zoals die van Palier in Den Haag. Het gaat om mensen die bijv. veelvuldig (verbaal) agressief zijn en/of in de interactie met het team in een negatieve spiraal zijn terecht gekomen. In de KIB worden dergelijke cliënten strikt en consequent bejegend en treedt vaak verbetering op. Onderzoekster Mathilde Bos heeft uitgezocht wat nu de succesfactoren zijn in de behandeling bij de KIB, bezien vanuit de beleving van de cliënten. Het onderzoek zal binnenkort gepubliceerd worden en zal op deze website door Mathilde zelf worden toegelicht. Enkele bevindingen, die belangrijk zijn voor verpleegkundigen, mogen we nu al prijsgeven:

Bij herhaling werd naar voren gebracht dat aanwezigheid van verplegend personeel in de huiskamer, samen tv-kijken en koffiedrinken zeer gewaardeerd werd. Dit werd geïnterpreteerd als interesse. Het tegenovergestelde gold voor verpleegkundigen die veel in het kantoor waren.

Opmerkelijk is dat respondenten zich niet persoonlijk afgewezen voelden door het team. Er werd blijkbaar niet vanuit negatieve tegenoverdrachtsgevoelens … op hen gereageerd. Dit roept de vraag op welke copingstrategieën dit team (individueel en collectief) inzet om ontwrichtend gedrag te hanteren. … Mogelijk is er een verband met de ervaren afstandelijkheid of heeft ook het team steun aan de strikte behandelafspraken en de heldere rolverdeling.

Zoals gezegd, volgt later meer over dit onderzoek. Bezoek ook eens de website van Mathilde Bos.

Ziek

Op 10 november a.s. verschijnt de nieuwe psychologische thriller van Martine Kamphuis: Ziek. De thriller heeft het psychiatrisch ziekenhuis als decor en in het verhaal spelen misstanden rondom separeerverpleging en communicatieproblemen tussen artsen en verpleegkundigen een rol.

Omschrijving Ziek: Joris is ontrouw, ontdekt zijn vrouw Rosa, die net als hij in het psychiatrisch ziekenhuis werkt. Ze verlaat hem om een nieuw leven op te bouwen, maar blijkt hem toch moeilijk los te kunnen laten. Wat Rosa niet weet is dat er met Joris zelf iets helemaal niet in orde is. Een van zijn gevaarlijkste patiënten heeft dat wel in de gaten en wil munt slaan uit de chaos in het leven van zijn psychiater. De man deinst er niet voor terug ook Rosa in zijn plannen te betrekken.

Martine Kamphuis is werkzaam als psychiater en gebruikt haar persoonlijke ervaringen om een realistisch beeld te schetsen van het leven in een psychiatrisch ziekenhuis. In 2006 debuteerde zij met de psychologische thriller Vrij, die evenals de eropvolgende boeken Ex en Kift, goed werd ontvangen.

Mijn eerste werkervaring

Wanneer je dan eindelijk echt aan de slag mag, die eindeloze sollicitatieprocedures hebt doorlopen (of iets minder eindeloos voor diegenen die het geluk hebben snel een baan te hebben gekregen), verwacht je daar logischer wijs veel van. Als net afgestudeerde hbo-v verpleegkundige ga je vol goede moede aan de gang. Eindelijk mag je je waarde bewijzen. In de praktijk pakt het echter nog al eens anders uit...

Je bent net afgestudeerd, hebt geen of maar heel weinig ervaring, je bent jong, je moet ingewerkt worden… Allemaal redenen om in je nieuwe team niet als volwaardig gezien te worden. Je bent gewoon een soort stagiaire die alleen iets meer betaald krijgt. Natuurlijk is dat niet de houding van ieder team of van iedere collega maar het is iets om rekening mee te houden. Want dan moet je je ineens in een team knokken, iets waarvan je had gedacht dat dat na je stagetijd wel over zou zijn. Dat is moeilijk en dat valt tegen maar het is ook iets waar je van leert. Het aankaarten in het team of het aangeven bij je teamleider is moeilijk maar wel noodzakelijk om het werk leuk te maken en te houden.

Mijn eerste werkervaring is geweest zoals hierboven beschreven. En nogmaals, het hoeft niet zo te gaan, maar het kan wel. Na een paar zware eerste weken ben ik door een collega min of meer gedwongen om met mijn teamleider te gaan praten. Wat meespeelde is dat ik toen al ergens anders had gesolliciteerd en er een aanbieding was om op een andere afdeling te komen werken. Wat bleek: mijn teamleider was blij dat ik met mijn problemen kwam. Hij had de knelpunten binnen het team ook al gesignaleerd, maar niemand kwam er mee en hij zich maar wat in zijn hoofd haalde. Nu kon hij er wat mee gaan doen. De drempel was hoog om dit gesprek aan te gaan, maar het resultaat is dat waarop ik gehoopt had. Nu afwachten hoe het team zich ontwikkeld.