Nederlands Congres Psychiatrische Verpleegkunde

Deze week is de start gemaakt met eerste aankondigen over het jaarlijks congres psychiatrische verpleegkunde in Nederland. Het eerste congres gaat plaatsvinden op maandag 13 mei 2013 in het congrescentrum Papendal bij Arnhem .

Dit wordt georganiseerd in samenwerking met de vijf afdelingen psychiatrie in V&VN verband. Binnenkort wordt de website gelanceert met een e-mail adresvoor vragen en opmerkingen. De naam van het congres gaat het 'Steiger-congres' heten.

Op dit moment is er al een Twitter account aangemaakt onder ' steiger_congres ' en als je daar volger van wordt zul je snel up-to-date gehouden worden van de onwikkelingen.

Manifestatie woensdag 29 juni is verplaatst naar het MALIEVELD

De manifestatie tegen de bezuinigingen, die plaatsvindt op woensdag 29 juni van 15.00 tot 18.00 uur in Den Haag, is verplaatst naar het MALIEVELD. Zie het programma bij Landelijk Platform GGz.

Herstel en Burgerschap

Het project Herstel en Burgerschap van GGZ Nederland is een samenwerkingsproject tussen ggz-, maatschappelijke-, en cliëntenorganisaties, gemeenten en zorgverzekeraars om mensen met een ernstige psychische aandoening te ondersteunen in hun rol als burger. Het project is de uitwerking van het visiedocument Naar herstel en gelijkwaardig burgerschap, waarin zes ambities beschreven zijn. In samenwerking met bovengenoemde partijen wil de ggz deze ambities realiseren om de positie van mensen met een ernstige psychische aandoening te verbeteren.

Teken de petitie en demonstreer op 29 juni tegen de bezuinigingen!

Cliënten- en familieorganisaties in de ggz, verenigd in het Landelijk Platform GGz, bereiden een grootschalige landelijke actie voor om het harteloze bezuinigingsbeleid van minister Schippers aan de schandpaal te nagelen. Het beleid van minister Schippers wordt door het LPGGz als onmenselijk en discriminerend betiteld. Vooral de eigen bijdrage in de ggz is onacceptabel. Daarmee wordt een stigmatiserend onderscheid gemaakt tussen de ggz en de somatiek. Een protestmanifestatie op 29 juni op Het Plein in Den Haag zal uiting geven aan het grote ongenoegen van ggz-cliënten en naastbetrokkenen door het onrecht dat hen wordt aangedaan. Zie verder Landelijk Platform GGz.

Parels in de zorg

Het is lekker snoepen van de chocolaatjes die ik kreeg als afscheid van een 2e jaars HBOV leerling. Een klein pittig dametje maar zo zacht als was voor de cliënten, ze droegen haar op hun handen vanaf het moment dat ze binnen kwam. Heel oprecht en zonder oordeel, dat werd gevoeld. Het was "Kitty-hier en Kitty-daar" en als er wat moest gebeuren vroegen ze het aan Kitty, die was overal voor is. Maar of ze nu alles deed? Nee, op een of andere manier gingen de mensen zelf in beweging, vonden ze het leuk om samen dingen met haar uit te proberen die ze moest doen als opdracht. " Kom maar Kitty, dat gaan we samen eens proberen". Of ze in de GGz terug komt geen idee, ze moet nog twee jaar maar voor haar basis houding was ze met cum-laude geslaagd.

Enquête over agressie naar hulpverleners in de psychiatrie

Wanneer een verpleegkundige op de eerste hulp verrot wordt gescholden door een patiënt, dan staat dit op de voorpagina van de Telegraaf. Wanneer een ambulance broeder wordt bedreigd door een emotioneel familielid die denkt dat zijn broertje doodbloedt, worden er kamervragen gesteld. Zo laten we toch niet omgaan met onze hulpverleners.... is dan de teneur.

Maarrrrr.... als een verpleegkundige op een psychiatrische afdeling een mes in haar rug krijgt gestoken, een vpk tot twee keer toe een neus breekt, een vpk wordt gegijzeld, een trap in zijn nek krijgt, een patiënt brand sticht waarbij de boel ontruimd moet worden en er gelukkig slechts enkele mensen last hebben van luchtwegen enzooooooooovooooorts, dan is het steevast een officier van justitie die aangeeft er niet echt brood in te zien... het is immers de psychiatrie. Da's normaal daaro.

Vul daarom de enquête in!
We willen verpleegkundigen met klem verzoeken de enquête in te vullen. De mensen van de Vrijde Universiteit die deze enquête organiseren hebben goede ingangen om iets met de uitkomsten te kunnen doen.

Ver-juridisering van de psychiatrische verpleegkunde.

De verzakelijking en verhoogde aandacht voor de juridische positie voor de zorgvrager en gever maakt dat verpleegkundigen soms te veel bezig zijn met zelfregulatie uit angst om ter verantwoording geroepen te worden. Deze zelfregulatie is een zeer besmettelijk virus als het in een team kruipt. Het werk van verpleegkundige is niet gemaakt voor calculerende mensen. Op een congres voor mantelzorgers sprak daar een man, een familie lid die last had van de super voorzichtigheid van hulp verleners. We moeten minder vaak niet gaan staan als we een grens gebied tegen gaan komen maar het juist te gaan verkennen. Grenzen bestaan niet, er zijn geen strakke lijntjes maar gebieden die onderzocht moeten worden. Het werkveld van een verpleegkundige is geen stille poel met stilstaand water maar bron die soms overstroomd en de omgeving wakker, fris en inspirerend houdt. Verpleegkundigen mogen ook doen aan zelf-rehabilitatie.

Teken de petitie tegen afschaffen van de ORT

Wie in een Universitair Medisch Centrum werkt, loopt kans geen onregelmatigheidstoeslag (ORT) meer te krijgen voor werken tijdens de avonden en in het weekend. Dat blijkt aan het begin van de CAO-onderhandelingen voor de UMC. De vakbonden eisen 2 procent loonverhoging, de Nederlandse Federatie van UMC's wil de ORT afschaffen. Als u deze petitie tekent, laten wij zien dat we het niet eens zijn met de afschaffing van de ORT. Teken de petitie online.

Trein gemist

Op een warme zondagmiddag besloot ik met een groep patiënten te gaan wandelen, dus ik riep ”Wie wil er mee?” Even later stond ik buiten met een te grote groep patiënten waar tot mijn schrik ook wegloopgevaarlijke en suïcidale patiënten bij zaten. Ik riep meteen: “We gaan hier rechtsaf en dan weer rechts!” Zo hoopte ik snel bij de achteringang uit te komen. Maar voordat ik het wist, zette een jonge suïcidale patiënt het op een rennen. Hoewel ik bij de groep moest blijven, ging ik snel terug naar het paviljoen en sloeg alarm. Ik voelde me vreselijk, ik wist dat het mijn schuld was. Na een half uur werd er aangebeld. Ik deed de deur open en daar stond de weggelopen jongen voor de deur. Hij zei: “Ik heb de trein gemist”.
Zijn opmerking werkte bij iedereen op de lachspieren, vooral voor mij was het een enorme opluchting. Het mooie is dat de jongen later zei dat hij zichzelf op dat moment bij de deur had zien staan en dat het een keerpunt in zijn leven was.

Toneelgroep Miskend Talent

Miskend Talent brengt in december 2010 De Fenix en De EHBO voor het voetlicht in het het Polanentheater te Amsterdam.

Miskend Talent wil met haar optredens bruggen slaan tussen psychiatrie en samenleving. De cast is een mengeling van mensen van allerlei pluimage, met of zonder beperking. Zoals de traditie voorschrijft treedt de cliëntgestuurde toneelgroep op met een zelfgeschreven toneelstuk.

Dit jaar is gekozen voor twee eenakters. Beide spelen zich af rond de kerstdagen. Maar waar de een serieus en diepzinnig is, is de ander grappig en amusant. De Feniks handelt over een man die een waanzinnige aantrekkingskracht op andere mensen heeft. De EHBO gaat over verhalen die in de wachtkamer van de EHBO vertelt worden.

Psychiatrie is overal!

De mensen waartussen ik me bevind kijken glazig voor zich uit, dommelen wat of kijken gefixeerd naar de grond. Ik kijk geïntrigeerd naar de mensen om me heen maar dat lijkt niemand op te vallen. De vrouw naast me zingt zachtjes en begeleidt zichzelf met haar handen, tegenover mij praat iemand tegen niemand in het bijzonder. Of misschien juist iemand in het bijzonder. Ze pakt een sigaret uit het pakje en stopt hem in haar mond. Net wanneer ik wil zeggen dat hier niet gerookt mag worden, wordt het me duidelijk dat ze hem helemaal niet aan gaat steken. Dat weerhoudt haar er niet van om er trekjes van te nemen en dan maar gewone lucht uit te blazen.

Er komt een man binnen. Hij is blind want hij gebruikt een pvc-buis als blindengeleidestok. Toch wil hij het nog extra benadrukken en tilt zijn oogleden op. Hij heeft zelfs helemaal geen ogen meer. Ook blijkt hij dakloos te zijn. Sommigen kijken op maar de meesten zijn te druk met hun eigen problemen.

Velen hebben hier zo hun psychische problemen. Van verslavingen, depressies tot schizofrenie. Het mooie is echter dat ze niet gescheiden worden op afdelingen maar min of meer harmonieus samenleven. Iedereen laat elkaar zo zijn eigen problemen hebben. Ik zit er middenin en geniet van de diversiteit. En dat alles op weg naar huis in een New Yorkse metro.

Building Bridges

In april was er een conferentie van Europese psychiatrisch verpleegkundigen in Praag: Building Bridges. De presentaties die daar gegeven zijn, een stuk of 40 powerpoints, zijn nu gepubliceerd op de website van Horatio. Terugkerende thema’s zijn o.a. agressie, dwang en drang. Ook familie en cliëntenperspectief komen aan bod. Het is heel aardig om te zien waar men in de verschillende landen van Europa mee bezig is.

Moraal van het verhaal

De sociaal psychiatrisch verpleegkundige vond dat zijn wekelijkse middagbijeenkomst met een groepje verstokte alcoholisten maar eens wat educatiever aangepakt moest worden.
Hij had een glas met water en een glas met wodka op de tafel gezet en liet een worm in het glas met water zakken. De worm bewoog sierlijk in het glas en voelde zich kennelijk prima in het water. Met gevoel voor drama liet de verpleegkundige vervolgens een volgende worm in het glas met wodka zakken. Deze verschrompelde onmiddellijk. met een vreselijk knisperend geluid .Overtuigd van zijn aanpak vroeg de verpleegkundige: “En wat is nou de moraal van dit verhaal?” Waarop één van de alcoholisten zei: “Eén ding weet je zeker: als je zuipt krijg je nooit last van wormen”.

Stemmen voor de ggz

Het LPGGz organiseert in samenwerking met Skipr, PVP en Fonds Psychische Gezondheid een groot ggz-verkiezingsdebat op vrijdagmiddag 28 mei. Het debat biedt aan ggz-cliënten en andere betrokkenen de gelegenheid om hun stem te laten horen. Sprekers uit de zorg en politiek gaan met elkaar (en met u!) in gesprek over actuele thema’s in en rondom de ggz die vooral voor cliënten belangrijk zijn. Maak ook kennis met de ‘ggz-kieswijzer’, ontwikkeld en gepresenteerd door het Trimbos Instituut. Hou de ggz op de politieke agenda; praat, denk en kies mee en verspreid deze uitnodiging onder uw achterban. Zie verder bij LPGGz

Tot en met de hemel

Marika van Putte haar nieuwe boek is nu verkrijgbaar. Het heet Tot en met de hemel. Eva, zestien jaar, zat vanaf haar veertiende opgesloten in de kelder van het huis van haar ouders. Dan krijgt Eva een uithuisplaatsing. Het gaat dusdanig slecht met haar dat opname volgt in psychiatrisch ziekenhuis Noordervaert. Daar krijgt ze het moeilijker dan dat iedereen dacht. De diagnose PTSS wordt vastgesteld.

Het eerste boek van Marika is ook nog te bestellen: Ik ben 13. Lees dit korte interview met Marika.

Terminale zorg

De inzending 'Stervensbegeleiding voor de psychiatrische patiënt' is genomineerd voor de Anna Reynvaan Praktijkprijs. Binnen Symfora in Amersfoort wordt sinds kort stervensbegeleiding voor de psychiatrische patiënt vormgegeven. Een tweetal kamers zijn hiervoor beschikbaar. Deze worden sfeervol ingericht, er is een Laatste Wensenboekje en vrijwilligers worden ingezet voor extra zorg en aandacht. Na het overlijden is er een gedachtenismoment en er wordt ook een gedachtenisplaats ingericht in de natuur.
Op 20 mei zal de prijsuitreiking zijn, bij de Anna Reynvaanlezing in de Stadsschouwburg in Amsterdam. In de ochtend presenteren de genomineerden hun project. Wil je erheen? Mail naar annareynvaan@amc.nl of bel 020-5668585 (congresorganisatie)

Smartelijke gedachten

De zaak is, dat smartelijke gedachten veel beter worden verdreven door een hartelijke lach dan door redeneringen.
Florence Nightingale (1820-1910)

Regisseur met schizofrenie maakt film over psychosen

"In december 2008 ben ik gevraagd door mijn behandelend psychiater, Wim Veling van het Centrum Eerste Psychose van Parnassia, of ik niet een documentaire wilde maken over een eerste psychose. Deze zou dan vertoond worden op een door Parnassia georganiseerde studiedag in mei 2009. Voor mij zou dit een kans zijn mijn carrière als filmmaker, die ik de jaren ervoor had moeten staken vanwege een langdurige eerste psychose, weer nieuw leven in te blazen." Lees verder bij Verloren jaren >>
(de film Verloren Jaren gaat dinsdag 13 april in première in Den Haag)

De gelukkige huisvrouw

Heleen van Royen is in 2000 doorgebroken met ‘De gelukkige huisvrouw’. Hierin schrijft ze op haar bijzondere en directe manier wat ze meemaakt als ze na een vreselijke bevalling in de war raakt. Voor mij als verpleegkundige is alles wat ze beschrijft herkenbaar, maar dan vanaf de andere kant van de lijn. De afdeling, de po in de separeer, het gedrag van ons als hulpverleners, onze zinnetjes. Maar ook het gedrag van de verwarde patiënt is kraakhelder opgeschreven. Van Royen neemt je mee in het associatieve denken en handelen van zichzelf. En dat is behalve boeiend ook bijzonder leerzaam.

Heleen van Royen: ‘De gelukkige huisvrouw’. Foreign Media Books BV, 2000.

Nachtdienst

Als verpleegkundige kennen we ze vast allemaal.. die nachtdiensten van tijd tot tijd.
Zelf heb ik er geen problemen mee om zo nu en dan een aantal nachtjes te draaien. Tijd om goed bij te lezen, mogelijk verpleegplannen schrijven en lekkere onregelmatigheidstoeslag vangen! (Ook niet geheel onbelangrijk) Maar zelfs als fan van de nachtdiensten op een afdeling waar het relatief rustig is heb ik een lastig puntje gevonden.

Namelijk de controle rondjes lopen.. 3x per nacht sluip ik over de gangen en hou ik mijn adem in bij het openen van alle 22 kamers omdat het slot zo’n herrie maakt. Als ik dan binnen ben in de kamer loop ik heel voorzichtig een klein stukje naar binnen om te kijken of diegene slaapt en of alles nog goed gaat.
Nou in 80% van de gevallen komt het gesnurk je al tegemoet of is de ademhaling duidelijk zichtbaar van een aantal meters afstand en in het donker. Dus dat is dan geen probleem, ik draai me stil om en sluit weer zachtjes de deur.

Maar dan die 20% die niet zo gemakkelijk als ‘slapende’ te observeren zijn. Wat kost dat me een energie zeg! Want ik werk op een ouderen afdeling, en tja soms overlijden mensen in hun slaap. Zou toch slordig zijn als ik daar niet achter kom en ik een telefoontje krijg om 9.00 ’s ochtends dat mevrouw Bakker al ongeveer 6 uur dood is.. Niet zo professioneel toch? Dus ik doe bij deze 20% mijn uiterste best om zeker te weten dat de personen slapen..

Dus geen gesnurk, geen zicht en hoorbare ademhaling.. hmm toch maar een stapje dichterbij.. Als ik te dichtbij kom en iemand wordt wakker als ik over dat bed leun krijgen ze ook de schrik van hun leven, dus ik blijf op veilige afstand. Dit betekend dat ik soms enkele minuten in die kamer sta voor ik eindelijk weet dat iemand gewoon heel stil ligt te slapen!

Jeetje en dat 3x per nacht! Pff een hele opgave voor mijn energie level en alertheids gehalte zo midden in de nacht! Ben blij als ik zelf mijn warme bedje weer in mag. Ik heb besloten voortaan maar luid te ademen tijdens het slapen om zo te zorgen dat als ik ooit zelf in een ziekenhuis bed kom te liggen ik niet bij die ‘vervelende en energie trekkende’ 20% hoor!

Nu nog een manier vinden, hoe ik daar controle over krijg!?